STOCK-IM-EISEN-PLATZ 1010 VİYANA

Photo 22.01Gülhane’den yukarıya, Ayasofya’ya doğru yürüyorum. Karlar ayağımın altında kıtır kıtır ses çıkarıyor. Nurdan, başında kırmızı beresiyle, Yerebatan Sarnıcı’nın önünde dururken, onu yolun aşağısından bile seçebiliyorum. Bembeyaz karların içinde açmış, nadide bir gelincik gibi, beni bekliyor. Birkaç defa kayıp düşme tehlikesi atlatmama rağmen adımlarımı hızlandırıyorum. Yolun yarısında ona el sallamaya başlıyorum zaten. Onunla buluşmaya geç kalmadığım için öyle mutluyum ki. Nurdan sadece bir kere, uzaktaki bir deniz fenerinin cılız ışığı gibi -beni gördüğünü belli etmek için o da- elini hafifçe kaldırıp indiriyor. Yanına geldiğimde ise belli belirsiz gülümsüyor. Bu kadın gülümsediğinde ne kadar güzelleştiğinin farkında mıdır acaba? Farkındadır tabii ki farkında olmaz mı? Neden daha sık gülümsemiyor? Gülümsediğinde, sadece o değil, çevresindeki şeyler de güzelleşiyor. Onu daha sık gülümsetebilmek için cinayet bile işlerdim. Biliyorum, biliyorum. Aramızdaki mesafeyi muhafaza etmeye çalışıyor. Öyle olacak tabii ki, evli barklı kadın. Üstelik ben onun için bir yabancıyım, şimdilik. Otelin katibiyim alt tarafı. Ama insan hep daha fazlasını istiyor işte. Ben de istiyorum. Bu da benim sessiz günahım.

[Duman Otel, İletişim Yayınları, 2017]

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: